حالت شب
منو
موضوعات
banner
Tahririe

روزنامه‌نگاری بحران بایدها و نبایدهایی که وجود ندارند

اندازه فونت:

محمدحسین جهان‌پناه

روزنامه‌نگار علم و فناوری

 

هنوز نخستین ساعت از بامداد جمعه نوزدهم اردیبهشت به پایان نرسیده بود که تهران لرزید.

این‌طور که گزارش‌های مراکز زلزله‌نگاری می‌گویند زمین‌لرزه‌ با قدرتی در حدود 9/4 تا 5/1 ریشتر در عمق هفت کیلومتری زمین به مرکزیت منطقه دماوند تهران را لرزانده بود.

 خبرها حتی پیش از آنکه وب‌سایت مرکز زلزله‌نگاری دانشگاه تهران به‌روزرسانی شود روی شبکه‌های مجازی در حال دست‌به‌دست شدن بودند.

اخبار جسته‌وگریخته زمین‌لرزه و حواشی اولیه آن ابتدا روی توییتر ظاهر شدند و سریع‌تر از هر رسانه خبری آخرین اخبار را به‌دست کاربران کنجکاوی می‌رساندند که دیگر خواب از سرشان پریده بود.

صداوسیما مثل همیشه دیرتر از چیزی که باید اخبار حادثه را پوشش داد و پوشش رسانه‌ای آن هم چنگی به دل نمی‌زد.

مصاحبه‌ای بسیار کوتاه با یک کارشناس و تلفن‌های پی‌درپی به خبرنگاران مختلف این سازمان در سطح شهر که همگی گویی در اوج غافلگیری اخبار را از پشت پنجره خانه‌های خود گزارش می‌کردند.

بدتر از همه نظرات غیرتخصصی بعضی از خبرنگاران بود که در میان گزارش مشاهدات شخصی خود را ارائه می‌کردند. این وسط نه خبری از خلاقیت و جستجو در میان اخبار شبکه‌های اجتماعی بود و نه گزارش‌های مختلف مراکز زلزله‌نگاری دیگر نقاط دنیا؛ حتی مشخص بود که به خاطر دیر هنگام بودن وقوع حادثه، مسئولان برنامه‌های خبری برای پیدا کردن کارشناس مناسب هم با مشکل مواجه‌اند.

واقعیت این است که بحران روزنامه‌نگاری در این روزها یکی از گمشده‌ترین حلقه‌های مطبوعات ایران است.

حوزه‌ای از روزنامه‌نگاری که کمتر خبرنگار و روزنامه‌نگار ایرانی دانش و مهارت کافی برای پوشش دادن آن را دارد و تقریبا هیچ تلاشی هم برای گسترش آموزش یا ایجاد آن در کشور صورت نمی‌گیرد.

در نتیجه در نبود ابزار و دانش مناسب و در عین حال نبود آزادی عمل رسانه‌ای لازم، هرکسی چگونگی پوشش و چارچوب انتخابی خاص خودش را بدون توجه به نیازهای اساسی و واقعیت‌های کنونی دنیای رسانه پیاده می‌کند.

به این ترتیب هم سوژه را از دست می‌دهد و هم مخاطب را از خود مأیوس می‌کند.

همه این‌ها هم در دنیایی رخ می‌دهد که در آن همین حالا هم رسانه‌های حرفه‌ای به دلایل متعدد با افول گسترده مخاطبین مواجه هستند و هر اشتباه بیشتری در این حوزه تنها به ‌سرعت گرفتن هرچه بیشتر این افول و رجوع مخاطب به منابع دیگر منتهی می‌گردد.

این‌ها مواردی است که نه فقط صداوسیما که تقریبا تمامی رسانه‌های خبری کشور به دلایل مختلف با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی

تلگرام گوگل پلاس لینکدین